}

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Έγκλειστος

Σε αυτόν τον κόσμο το τίποτα
αγγίζει πιο βαθιά κι από το θάνατο
κρύβομαι στα θαυματουργά σπασμένα μου μελάνια
κάπου να υπάρξω ή
γράφω για να εξαφανιστώ
αφού ό,τι πίστεψα τελείωσε
δεν έχω άλλο χρόνο για αστέρια.
Σε αίθουσες κενών τοκετών
γεύτηκα πολλές ποικιλίες αιμάτων
φτύνω δηλητήριο μες τη νύχτα
δεν ξέρω αν γεννήθηκα ακόμα
όσο βράζω στο καζάνι μου
τίποτα δεν μπορεί να με σκοτώσει.

Αυτοαναφλέγομαι αδιαπραγμάτευτος
τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό μου
από υπερβολική δόση φωτός
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
είδα καθήμενους τους καθώς πρέπει
οι γνωστοί δαίμονες με τα γνώριμα πρόσωπα
τους κοιτάζω στα μάτια
στοιχηματίζουμε τα όργανά μας
σήμερα έχασα τη σπλήνα μου
αύριο θα παίξω για μερικά δάχτυλα.
Ανάμεσά τους φτεροκοπούσε μια γυναίκα
φορούσε μια πορνοκορδέλα ανάμεσα στα πόδια
ορεύτηκα μια δημιουργική κορύφωση μαζί της
έγινα πανταχού παρών και γοητευτικός
κερδίζοντας νέες ψευδαισθήσεις
είχε μια υπόσχεση όταν με κοιτούσε
ότι θα γίνει εσύ
μα όσο κι αν χαμήλωνε
δεν έφτανε στα έγκατα
να δαγκώσει τα πυρηνικά κενά μου.

Ένα συν ένα ίσον δύο, το ίδιο λάθος.
Μπορείς να με προσβάλλεις, να με ικετεύσεις
ακόμη και να μ’ αγαπήσεις
δεν αλλάζει το αποτέλεσμα
από ένα ολόκληρο σφαγείο
ένα μονάχα πιάτο κρέας θ’ απομείνει.
Μπορώ να γίνω πολύ σκληρός
αλλά πρέπει να φύγω
μην αρχίσεις τις σπαραξικαρδίες
ας πούμε κάτι άοσμο 
μικρός μιλούσα με τις νεφώσεις
ύστερα ξάπλωνα και απολάμβανα 
τη διακλάδωση των αιωρουμένων εντοσθίων μου
τόσο εναρμονισμένος με την ελαφρότητα
προσοχή εύθραυστον 
έγραφε το κλουβί μου 
με σειριακό αριθμό μηδέν ασθενές
μικρός, μου άρεσαν τα συρματόσχοινα
ήταν που δεν έπιαναν κόμπους. 
Συχνά στον ύπνο μου έρχεται ο φόβος
βλέπω το στόμα του πατέρα μου ορθάνοιχτο
ακόμα προσπαθώ να το σκοτώσω
καθώς γονιμοποιεί τα πολυκύτταρα νύχια του
μα το μαχαίρι με την εσφαλμένη λαβή
σε ανάστροφη πορεία σημαδεύει το λαιμό μου
και γελάει σπαρακτικά.
Εσύ; Τι νούμερο στραγγαλισμού φοράς;

Νύχτα Νοέμβρη
ξέχασα να φιλήσω το χέρι του καθρέφτη μου
και να του ζητήσω συγχώρεση
στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι 
μόνος ακριβώς. 
Σκιά μου 
σε έπλασα με το αίμα και τη σάρκα μου
σου ζωγράφισα μάτια για να με κοιτάς
κι όταν πεινάς, στόμα, για να με τρως.
Αποτάσσεσαι το σκοτάδι; 
Απεταξάμην τη νύχτα 
το σκοτάδι ποτέ. 
Είμαι έγκλειστος 
όσο υπάρχουν φαντάσματα στο σπίτι μου. 
Σας ευχαριστώ για την κατανόηση
και την ελαφρά πτώση των χειλιών σας.